از بس که دشمنان مردم ایران شامل آمریکا و اسرائیل و انگلیس و ایادی شان با دلارهای نفتی سعودی در ماهواره ها و در فضای مجازی تبلیغات دروغ می کنند و ایران را در حال فروپاشی و کشوری فقر زده معرفی می کنند چهل سال است روزی نیست که ایران را هر روزتحریم تازه نکنند.

این سلطه گران پول های زیادی خرج می کنند تا ملت ایران داشته ها و پیشرفت های خودشان را بعد از انقلاب نبینند و اقتصاد مملکت را به رخ ملت ایران می کشند اگر ایران صد تا پل و سد بسازد و پیشرفت کند سکوت می کنند ولی اگر یکی از پیشرفت های ایران دچار توقف یا از کار افتادگی شود وامصیبتا سر می دهند که سرمایه مردم و مملکت را به باد دادند و همراه طرفداران و خائنان و منافقان داخلی خود که ضعف شخصیتی دارند اکانت های جعلی بسیاری می سازند تا خودشان را زیاد نشان دهند.

این تهی مغزان چنان از سلطنت پلید و خائن پهلوی ها تعریف و حمایت می کنند و از وضعیت خوب مردم در آن دوره حرف می زنند که حاضر نیستند جواب بدهند که اگر آن زمان وضع مردم ایران خوب بوده چرا باید 85درصد مردم ایران قبل از انقلاب بی سواد بوده باشند یعنی از هر ده نفر تقریبا نه نفر بی سواد بوده اند و مگر می شود یک ملت بی سواد وضعیت فلاکت باری نداشته باشد.

در همین تهران چقدر حلبی نشین ها برای اولین بار در تاریخ ایران شکل گرفتند که اگر خدای نکرده انقلاب نمی شد آن حلبی آبادها الان به مراکز فساد سازمان یافته فحشا و فساد زیر نظر موساد تبدیل شده بودند.

چقدر شاه خائن پول بلاعوض و مجانی به کشورهای دیگر می داد تا از سلطنت کثیف شان و از خود پهلوی ها در روزنامه هایشان تعریف کنند برای مثال با پول آن زمان ایران یک میلیارد دلار به شهردار ونیز می دهد برای اینکه شهر ونیز زیر آب نرود، دو میلیارد دلار به فرانسه کمک بلاعوض، یک میلیارد دلار به هند، پنج میلیارد دلار انگلیس، دو میلیارد دلار ایتالیا، یک میلیارد دلار پاکستان و قس الی هذا.... که همه اینها مشت نمونه خروار است.

مخ آدم سوت می کشد وقتی آمریکائی ها چندین برابر همه اینها ملت ایران را چپاول می کردند فقط شصت هزار مستشار ایرانی که هیچی از مستشاری بلد نبودند به عنوان مستشار نظامی به ایران می آمدند و چه پولها که نمی گرفتند در حالی که نود و نه درصد روستاهای ما برق نداشتند مخابرات نداشتند مدرسه نداشتند بیمارستان که هیچی حتی درمانگاه هم نداشتند حتی آب لوله کشی هم نداشتند آن یک درصد روستاهائی هم که برق و دو خط سیم تلفن داشتند نزدیک و یا چسبیده به شهرهای بزرگ بودند.