امشب چهل شب است که آب از گلوی زینب پایین نرفته، غم بر تارک دلش می وزد و هوای اسارتی را نفس می ‏کشد که چهل سال شکسته ‏ترش کرده است، دل زینب دیگر از داغ علی اصغر مرده است، حالا چگونه این دل می تواند در تولد دوباره زمین لبخند بزند، اصلا مگر میشود بعد از حسین به زندگی ادامه داد؟ در این چهل روز زینب و امام سجاد (ع) و تمام مریدان راه امام حسین در سوگ ابرمردی نشسته اند كه حیات اسلام مدیون بدن تکه پاره اوست، اینک چهل روز از غروب غم فزای شهادت شقایق ‌ها می‌ گذرد، اسارت، عطش، غربت، زنجیر و بیدارگری سهم خاندان اهل بیت پیامبر بوده است.

تو ای زینب قهرمان سلام الله علیها، تو می ‌شناسی آب نفرين شده ‌ای كه محكوم معامله شوم دنيا پرستان شد، و شناختي گودال خونيني را كه در گودی چشمانش يادگار هزاران نگاه پريشان را ترسيم كرد، و نفس‌ های كام خشكيده‌ای، كه حقيقت، تشنه رسالتش بود، و تمنای مشك ‌های سوراخ، كه آب آخرين بهانه ‌اش بود، گرمای دستانی كه آرزوي سقايی داشت، و از شرم چشمان منتظر كودكان ، به خواب آب‌ها رفت، و به وعده ‌گاه برنگشت، آسماني كه برای هميشه، تاريخ را با عظمت اين فاجعه، سياهپوش كرد، و زينب (س) واژه هاي گفته و ناگفته را بر دوش خستگی ‌هايش مي ‌گذارد و باز هم می ‌ايستد، دشمنان اهل بيت (ع) رعب اين ايستادگی را بارها تجربه كرده‌اند.!.

به ياد داری در هجوم ابرهای سياه، لشكر خورشيد، در سكوت و گرمای نگاهت تنها مانده بود؟ تيغ بود و شمشيرهايي كه براي انداختن قامت حق بر زمين، تن خويش را با هرم آتش صيقل می ‌دادند، به ياد داري نرمك گلويی را كه با تير سه شعبه نشانه رفت؟ به ياد داری روی زرد و عطشناك كودكان آفتاب را، به یاد داری زلالی اشکهای عباس را زمانی که آبهای مشک بر زمین ریخت؟.

اربعین و عاشورا بدون زینب (سلام الله علیها) تفسیر نمی شوند، زخم ها، رنج ها، عطش ها و نمازهای نشسته دختر حیدر، و قطرات اشکی که حاوي پيام فتح و جوانمردی اند، ناله‌ هاي تلخی كه شراره ‌اش عرش را داغدار كرده است، باز هم شمع بيت الاحزان روشن است تا چهره ايام را سياه پوش كند، روزهاي اندوه زينب (س) به اربعين رسيده و هزاران بار دردهايش را در غربت جانكاه اسارت زمزمه كرده است، تا سر بر تربت خونين برادر بگذارد و تمام اندوهش را بگرید، اشک هایی که جاودانه اند و پیام جانبازی و سربازی را به شیعیان می آموزند، اربعين مي شکفد و نام زينب گل مي کند، پیام زينب در شام، از آن چه يزيديان شرم زده، هراس داشتند، بالاتر و رساتر بود، آب معرفت بود بر آتش جهل و گناه.

اربعین صدای عدالت و صداقت و شاخه ‏های درخت آزادگی است، که از خاک تشنه کربلا روییده و تا ژرفای روزها و روزگاران ریشه دوانیده است، عاشورا انفجاري از نور بود و تابشي از حق، که بر انديشه ها تجسم کرد، اربعین تداوم رسالت انسان در پهنه خلقت است، محرم در یک نیم روز وام دار تاریخ شد و همان نبرد روز عاشورا، اگر چه از نظر زمان کوتاه ترين درگيری بود که فقط یک نيم روز طول کشيد، ولی از نظر امتداد طولانی ترين درگيری با حق و باطل در تاریخ است، که هنوز هم ادامه دارد، تکریم اربعین حسینی رمز تداوم عاشوراست، و گرامیداشت اربعين، رمز پويايی هميشگی نهضت پربار حسينی و اعلام پای بندی به مكتب سرخ عاشوراست.

اربعین سال61 هجری است و غریبانه ترین غروب، در گمنام ترین زمین، و در عطشناک ترین لحظه، خاک کربلا را رنگین می کند، و در آوندهای زمین جاری می شود و رگ های خاک را به جنبش و جوشش و رویش می خواند، و زینب آمده است تا صبر تاريخ باشد، چرا که او پیام آور کربلاست بر صراط مستقيمش، زینب می داند اگر عاشورا روز عشق بازی شهدا در محضر حق با سرهای بريده و بدن های متلاشی شده بود، اين روزها، روزهای مصيبت و تنهايی و اسارت زن ها و بچه هاست، این روزها، روزهای دل بی قرار زینب است، زینب آمده است تا بعد از چهل روز بوی برادرش را نفس بکشد، تا محکم‏ تر و استوارتر از پیش خطبه ‏هایش را با تمام وجود فریاد بزند، انعکاس پژواك فريادهای زینب است، و طنين شجاعتي كه بر قله‌ های بلند اعصار و قرون، تا مرزهاي ابديت جاودانه خواهد ماند.

اگر عاشورا صحنه نمايش فراگير و فشرده کارزار خوبي و بدي بود، اربعین تولد دوباره حیات آدمیت و حماسه جاودان عشق و تجلی زیبای توحید است، كاروانيان خاك كربلا را بر سر می ‌ريزند، و زينب (س) در جستجوي گم شدگانش خاك كربلا را می ‌بويد، هوا را با تمام احساس خسته‌ اش لمس می ‌كند، تا جای قامت علی ‌اكبر، دستان عباس، حنجره علی ‌اصغر، و سر حسين (ع) را پيدا كند، زمين زیر پای زینب، شرمنده جستجوی زينب است، زینب آرام می ‌نشيند و گوش صحرا، سنگ صبور نجوای آرامش او می ‌شود، و گويی برق آفتاب را چون شاهدی روشن نشانه می ‌رود.