بسم الله الرحمان الرحیم                                                                                                                                        

توطئه ای به نام مذاکره

به دستور مقام معظم رهبری دولت ایران قرار است مذاکره ای با آمریکا در خصوص امنیت عراق انجام دهد ذکر چند نکته در اینجا خالی از اهمیت نیست اول اینکه امروز بیش از آنکه قوانین دموکراتیک و هنجارهای بین المللی تاثیرگذار باشد مولفه های قدرت و تحرکات فشرده دیپلماتیک و تبلیغات رسانه هاست که بازنده و برنده را مشخص میکند لذا ما باید از همین مولفه ها توانمندی خویش را به رخ آمریکا وهم پیمانانش بکشیم یک _ آیا آمریکا خواسته های ما را در مورد عراق قبول خواهد کرد دو_آیا نیروهای خود را در صورت مذاکره با ما از عراق خارج خواهد کرد سه_آیا به دولت عراق اجازه میدهد روابطی عادی با ما داشته باشد و آیا نظام عراق را به حال خود رها خواهد کرد آن هم در صورتی که اکثر مقامات عراق خواهان حضور نیروهای آمریکائی و انگلیسی تا مدت نامعلومی در عراق هستند چهار_ آیا گروگانهای ما را آزاد خواهد کرد پنج_ آیا آمریکا به خواسته های ما در قبال مردم رنج کشیده عراق عمل خواهد کرد و امنیت را در آنجا بوجود خواهد آورد آیا تلاش برای بوجود آوردن جنگ شیعه و سنی را به فراموشی خواهد سپرد آیا جلو تروریست هائی که از مرز اردن به عراق وارد میشوند را خواهد گرفت و خیلی مسائل دیگر که در این مقوله نمیگنجد ما باید قبول کنیم که پیشرفت و امنیت و بقای ما در دوری از آمریکاست و مذاکره نکردن با آمریکا میباشد تا وقتی به راستی در سیاست هایش تجدید نظر نکند و این بیست و هشت سال دلیل خوبی یرای این ادعاست آیا بهتر نبود این مذاکرات از طریق سفارت سوئیس انجام میگرفت آمریکا در حال حاضر نمیتواند سیاست درستی در پیش بگیرد و دچار سردر گمی بیسابقه ای شده است حرفهای متناقض دیگ چنی از یک طرف و اعضای کنگره از طرفی دیگر گرفتار شدن آمریکا در عراق و افغانستان حتی روزنامه های آمریکا آسوشیتدپرس اذعان کرد تمامی یاران بوش از بوش فاصله گرفتند و تونی بلر هم برای همیشه از قدرت کنار رفت و رامسفلد هم از قدرت کتاره گرفت و پل ولفوویتز هم از کار بر کنار شد و دموکراتها هم که از جنگ عراق حمایت کرده بودند آرای قبلی خود را پس گرفتند و فقط رایس و چنی مانده اند بیائید مسئله را باز کنیم در مذاکرات اولین خواسته آمریکا ئی ها از ایران این خواهد بود که به تروریست ها سلاح ندهیم و مانع از عبور آنان از مرزهایمان به داخل خاک عراق شویم و در امور داخلی عراق دخالت نکنیم و از این موارد که حالت طلبکار را به خود خواهند گرفت و تهمت های دیگری هم به ما خواهند زد و با رسانه های خودشان که دنیا را قبضه کرده اند ما را به دخالت در امور عراق متهم میکنند مذاکره ما با آمریکا غیر از اینکه دوستانمان را برنجاند باعث خوشحالی دشمنانمان خواهد شد و ما نباید این ریسک خطرناک را انجام دهیم آنها به دوستانمان خواهند گفت این هم از ایرانی که به آن دل بسته بودید چاره ای جز پناه آوردن به آمریکا ندید و مذاکره ما با آمریکا یک بازنده خواهد داشت و آن هم ما خواهیم بود آمریکا به طور یقین یک بسته پیشنهادی به ما خواهد داد و در عوض از ما خواهد خواست او را از منجلاب عراق آزاد کنیم از قبیل دادن قطعات هواپیما یا عضویت در سازمان تجارت جهانی که البته همه اش فریب و وعده است و اگر ما قبول نکنیم به جامعه جهانی و افکار عمومی این طور القا میکند که ما هر چه کردیم نتوانستیم ایران را قانع کنیم که در امور عراق دخالت نکند و مانع ورود تروریست ها به عراق شود و ایران مثل انرژی هسته ای حرف خودش را میزند و برای همین ما باید یک ائتلاف جهانی برای مقابله با ایران تشکیل دهیم آیا ما براستی جریان هواپیمای مسافربری خودمان را فراموش کرده ایم یا کودتای طبس یا لانه جاسوسی یا حوادث اخیر بمب گذاری اهواز یا زاهدان و خیلی خیلی مسائل دیگر به قول آقای حسین شریعتمداری که فرمودند مگر ما چه سیاست قابل توجه ای در باره ایران از آمریکا دیده ایم که باید با این کشور دشمن و غدار مذاکره کنیم ما بیست و هشت سال با آمریکا رابطه نداشتیم و آیا بهتر نتوانستیم از امنیت و بقای خودمان محافظت کنیم در افغانستان هم با آمریکا مذاکره کردیم در عوض ما را در محور شرارت گذاشت پس همانطور که در سطور بالا گفتم امروز بیش از آنکه قوانین دموکراتیک و هنجارهای بین المللی تاثیرگذار باشد مولفه های قدرت و تحرکات فشرده دیپلماتیک و تبلیغات رسانه هاست که بازنده و برنده را مشخص میکند لذا ما باید به دستور رهبری از همین مولفه ها توانمندی خویش را به رخ آمریکا و هم پیمانانش بکشیم به امید اینکه دستگاه دیپلماسی ما بتواند از این آزمایش بسیار خطیر سربلند بیرون بیاید شما را به خدای بزرگ میسپارم   

داریوش بهمنیار