امانتی که دست قدرت آن را هستی بخشید

600سال بعد از میلاد حضرت مسیح (ع) امانتی که دست قدرت، آن را هستی بخشیده بود در رحمِ فاطمه بنت اسد قرار داد که همسر ابوطالب عموی پیامبر خاتم (ص) بود، فاطمه بنت اسد به کنار کعبه آمد تا با خدای خود راز و نیاز کند.

او از خدا خواست که درد زایمان را برایش آسان کند، در حال راز و نیاز با خدای ابراهیم بود که به یک باره سنگ های خارای دیوارهای بیت العتیق کعبه آغوش گشودند دیوارهای خانه کعبه که مرکز عالم و کانون سکون زمین است با لبخندی لب باز کردند.

فاطمه بنت اسد(س) به درون خانه خدا فراخوانده شد تا زيباترين تولد تاريخ بشر به نام مبارک حضرت على (علیه السلام) ثبت شود پس از گذشت سه روز انتظار به پایان رسید و صاحب راز بزرگ به دنیا آمد، کسی که سرفراز ترین قله معرفت است و به مریدانش آموخت: رفعت یک انسان در آزادگی اوست.

مولود با کرامتی که در دامان حضرت محمد (صلوات اله تعالی علیه) پرورش یافت و نخستین کسی بود که در ده سالگی مسلمان شد و دین حضرت محمد (ص) را قبول کرد.

در ده سالگی خلق و خوی این مولود با برکت و ارزشمند، او را از مردم همه دورانها متمایز می ساخت، در سیاهی شب با کوله باری بر دوش به دستگیری و کمک به فقرا و یتیمان می رفت، مردم را دوست می داشت و خدمت به آنان را تکلیف خود می دانست.

در میدان کارزار بی بدیل بود، تنها نامش کافی بود تا لرزه به اندام قوی ترین مردان جنگی آن دوران بیندازد، در جنگ خیبر، دروازه دژ خیبر را از جا کند، دروازه ای که برای برداشتن آن، حداقل به پنجاه مرد قوی هیکل نیاز بود.

نام این انسان کامل و تربیت یافته در دامان حضرت محمد (ص) علی (ع) بود، او پسر عموی پیامبر بود و پیامبر در وصف او گفته است: هر کس می خواهد علم حضرت آدم، فهم حضرت نوح، رحمان بودن ابراهیم خلیل، مناجات موسی، زهد و عبادت عیسی و صبر و ابتلای ایوب را مشاهده کند به علی بنگرد.

و ای مولای ما تو به دنیا آمدی از خانه ای که صاحبش تو را برای شگفتی تمام کائنات آفرید، گویا صاحب این خانه بیش از همه با تو نرد عشق می باخت که آغاز ماجرایت را از قلب خانه خویش رقم زد

خوش آمدی ای نطق بلیغ توحید، نگاه کن که حضرت محمد (ص) چگونه دلگرمِ آمدن توست، چگونه لبخند شکر بر لبان مبارکش نشسته است و ذوالفقار بی تاب رخسار تو به آینده ای می اندیشد که چون عصای موسی، در دستان تو اسطوره بیافریند، خروش رعد آسای ذوالفقارت در بدر حماسه بسراید، در خندق در برابر تمامی کفر بایستد، در خیبر اعجاز بیافریند و آسمان و زمین را به تحسین وادارد.

حضرت محمد (ص) در وصف و جانشینی حضرت علی (ع) فرمود: علی برای من در مقام منزلت هارون است برای موسی جز اینکه بعد از من پیامبری نخواهد بود و حضرت محمد (ص) در آخرین سفر حج خود در محله غدیر خم حضرت علی (ع) را به جانشینی بعد از خود برگزید.

خوش آمدی ای مرد روزهای سخت در راه، حضرت موسی(ع) هارون را داشت و باز در غربت بود، ای یار و برادر رسول گرامی خداوند، حضرت محمد(ص) اما تو را داشت که بت های کفر را به خاک نابودی می کشاند، حضرت محمد(ص) تو را داشت که کعبه را از هر چه لات و عزی بود می تکاند و پرچم توحید را بر بامش برمی افراشت، موسی(ع) اگر تو را داشت سامری قبیله اش را فریب نمی داد و بنی اسرائیل را گوساله ای زرین از خود بی خود نمی کرد.

امام علی (ع) برای همه اعصار و دورانها یک الگوی جاودانه است چون او مُختصِ یک ملت یا دین خاصی نیست او متعلق به تمام بشریت است.

در زمانی که پادشاهان با لشکر کشی ها و شمشیرها سرزمین ها را فتح می کردند، دوست خدا در خانه خدا متولد شد تا از بالای منبر دلها را فتح کند، ذوالفقار، برترین و گویاترین، حدیث مردانگی او ، و نهج البلاغه گویاترین مرتبه ایمان و علم اوست، و نامِ نامیش هم چنان مایه امید و نویدِ شیعیان و محبانش است.

ای آقای ما ای کمال تولد انسان، سکوت25 ساله تو بلندترین فریاد تاریخ است که طنین اش هنوز هم ردِ پای مظلومیت و عدالتت را در بستر تاریخ منعکس می کند عدالتی که از شرق تا غرب عالم تشنه عدالت توست.

ای روح مطمئن شده از لطف خداوند به سوی آفریدگارت بازگرد در حالی که تو از لطف خداوند خشنود هستی ، خشنودِ خشنود ، در جمع بندگان مخلص من درآی و به بهشت من وارد شو

آیات ۲۷ تا ۳۰ سوره فجر که به آیات نفس مطمئنه معروف است.