امام حسین (ع) : آیا نمی بینید که به حق عمل نمی گردد و از باطل دست نمی کشند اکنون باید هر انسان مومنی که در راه خدا گام بر می دارد به دیدار خداوند مایل باشد و به جهاد در راه خدا بشتابد من هم اکنون مرگ را جز سعادت و زندگی با ستمگران را جز مایه دلتنگی نمی بینم.

و اندر آنجا که باطل امیر است و اندر آنجا که حق سر به زیر است و اندر آنجا که دین و مروت پایمال و زبون و اسیر است راستی زندگی ناگوار است مرگ بالاترین افتخار است، و اندر آنجا که از ظلم و بیداد می کشد قلب مظلوم فریاد و اندر آنجا که ظالم به مستی بر سر خلق می کوبد آزاد مهر به لب نهادن گناه است خاموشی بدترین اشتباه است این اساس و مرام حسین است روح و رمز قیام حسین است، یا که آزادگی یا شهادت حاصلی از کلام حسین است شیعه او همین سان غیور است که تا ابد از زبونی به دور است، شیعه و تن به بیداد دادن! شیعه و مهر بر لب نهادن! شیعه و در مذلت فتادن! شیوه شیعه هرگز نه این است شیعه نبود هر آن کس چنین است زآن شهید سر از دست داده زآن فداکار در خون فتاده جاودان آید این بانگ پر شور لا اری االموت الا سعاده.

روز سیزده آبان نماد استکبار ستیزی مردم ایران است روز برائت از کفار است با فریاد مرگ بر آمریکا، آمریکائی که نمادِ نفرت مردم ایران از جنایات ها، شقاوت ها و ددمنشی های آنهاست و خاطرات آن هنوز هم برای مردم ایران آزار دهنده است.

همه با هم در راه پیمائی سیزده آبان امسال: مرگ بر آمریکا

اربعین است و اهل بیت پیامبر (ص) بعد از چهل روز به کربلا رسیده اند چهل روز از اشک هاي کربلا مي گذرد اشکی هایی که حاوی پيام فتح و جوانمردی اند، زینب (س) و امام سجاد (ع) با اسرای اهل بیت پیامبر (ص) آمده اند تا احياگر پيام ناميان كربلا باشند.

این چهل روز زینب و امام سجاد (ع) و اهل بیت پیامبر (ص) و تمام مریدان راه امام حسین در سوگ ابرمردی نشسته اند که حیات اسلام مدیون بدن تکه پاره اوست، چهل روز از غروبِ غمِ شهادت شقایق ‌ها می‌ گذرد و سهم اهل بیت پیامبر(ص) اسارت، عطش، غربت و بیدارگری بوده است.

ای زینب قهرمان، ای زبان علی در کام و ای رسالت حسین بر دوش، تو می ‌شناسی آب نفرین شده ‌ای که محکوم معامله شوم دنیا پرستان شد، تو دیده ای زلالی اشکهای عباس را زمانی که آبهای مشک بر زمین ریخت و تمنای مشک ‌های سوراخ که آب آخرین بهانه ‌اش بود گرمای دستانی که آرزوی سقایی داشت و از شرم چشمان منتظر کودکان به خواب آب‌ ها رفت و به وعده ‌گاه برنگشت آسمانی که برای همیشه تاریخ با عظمت این فاجعه سیاهپوش شد.

اگر خون حسین (ع) و یارانش در عاشورا به زمین ریخت ولی با صبر زینب (س) در اربعین معنا یافت، حضرت زینب (س) سرافراز و صبور با فریاد رسای مرتضی گونه اش همه ظلم را تحقیر کرد و تاریخ را به اعجاب و تحسین وا داشت، چنان زيبا و پرمنطق در کوفه و شام سخن گفت ‌که قلب‌ های خفته را بيدار کرد و با اسارت آزادی بخش خویش دفتر ننگین بنی امیه را در پیشگاه عقل همه فرزانگان عالم گشود، صدایش زلزله وار بنيانِ شام را لرزاند سخنان زينب (س) در کاخ یزید و در میان مردم شامات از آن چه يزيديان شرم زده هراس داشتند بالاتر و رساتر بود آب معرفت بود بر آتش جهل و گناه ، و کم است مسلمانی که در شامات مسلمانی اش را مدیون حضرت زینب (س) نباشد.

گاهي رنج و زحمت زنده نگه داشتن خون شهيد از خود شهادت کمتر نيست و رنج چندين ساله حضرت زينب (س) و امام سجاد (ع) از اين قبيل است حضرت زینب سلام الله علیها فصاحت و بلاغت را از علی (ع) نجابت را از فاطمه (س) صبر و شکیبایی را از حسن (ع) و مظلومیت در عین ایستادگی را از حسین (ع) آموخته بود چنان که خاطره حماسه آفرينی هایش زينت بخش تاريخ کربلاست.

اینک تاریخ آمده است تا بعد از چهل روز همراه زینب (س) بغضش را بترکاند کاروانیان خاک کربلا را بر سر می ‌ریزند و زینب (س) در جستجوی گم شدگانش خاک کربلا را می ‌بوید، هوا را با تمام احساس خسته‌ اش لمس می ‌کند تا جای قامت علی ‌اکبر، دستان عباس، حنجره علی ‌اصغر و سر حسین (ع) را پیدا کند، زمین زیر پای زینب شرمنده نگاه زینب است، زينب تمام يادگار كربلا را با كاروان صبرش براي زيارت شهداي كربلا آورده است تا بعد از چهل روز بوی برادرش را نفس بکشد تا محکم‏تر و استوارتر از پیش خطبه‏هایش را با تمام وجود فریاد بزند.

حضرت زینب (س) خسته است در گوشه ای می ‌نشيند آفتاب رمقي ندارد گويي از غروب غريبانه‌اش در روز عاشورا ديگر طعم طلوع را نچشيده است اوج نگاه زینب (س) حادثه دشت نینوا را دنبال می ‌کند و گوش صحرا سنگ صبور نجوای آرامش او می شود و گويی لحظه ای چشمانش برق آفتاب را چون شاهدی روشن نشانه می ‌رود، زينب (س) بلند می شود و هم چنان واژه های گفته و ناگفته خویش را بر دوش خستگی ‌هايش می ‌گذارد و باز هم می ‌ايستد، دشمنان اهل بيت (ع) رعب اين ايستادگی ها را بارها تجربه كرده‌اند.

بقیه در ادامه مطلب