آقای روحانی در زندگی اش در رده های بالای نظام، عهدار دار مسئولیت های بزرگ بوده و بیشتر از هر کسی می داند دشمنی آمریکائیان را با ایران پایانی نیست، ولی ایشان مدتهاست که تن به سازش با ظلمِ آمریکا را داده، ولی جرات بازگو کردنش را ندارد.

در حالیکه در باور دشمنی آمریکائیان با ایران، اگر هیچ سانتریفوژی در ایران نچرخد و تمام پیچ و مهره های هسته ای ایران را باز کنند و ببرند، ایران همه موشک هایش را به آنها بدهد، ایران دست از حمایت حزب الله لبنان و حماس و فلسطین و سوریه و مظلومین جهان دست بردارد، حتی اگر ایران رژیم اسرائیل را به رسمیت بشناسد، حتی اگر جمهوری اسلامی سقوط کند و دیگر اسمی از انقلاب اسلامی در دنیا نباشد، و یک نظام سر سپرده همچون رژیم خائن پهلوی در ایران سر کار بیاید که زیر نفوذ آمریکا باشد، باز هم دشمنی آمریکا با ایران تمام نخواهد شد، چرا که تازه بر می گردند به زمان شاه، و این یعنی اینکه در مردم ایران یک ظرفیت عظیم برای نابودی سلطه گران و حمایت از مستضعفان جهان وجود دارد، که اگر می خواست این ظرفیت از بین برود، در این سی و هفت سالی که ظالمانه ترین جنایات، تحریم ها و قساوت ها را که در حق مردم ایران انجام دادند باید این ظرفیت از بین می رفت.

این ظرفیت عظیم، برای آمریکای چپاولگر، یک خطر امنیتی و برای اسرائیل غاصب، یک خطر موجودیتی محسوب می شود، و چون امنیت اسرائیل، اولویت اصلی آمریکاست، در نظر آنها هیچی فاجعه ای بدتر از برگشت ایران به دوران قبل از تحریم ها نیست.

آمریکا تنها سلاح اش علیه ایران همین تحریم هاست، و در نظر آنها ارزشش خیلی بیشتر از همه دشمنی ها و اقدامات جنایت کارانه شان است که تا به حال علیه مردم مظلوم ایران مرتکب شدند.

فقط دو کشور ارزش این تحریم ها را می دانند، اول خود آمریکائیان هستند که بخواهند آن را از دست بدهند، و دوم ایران، که می خواهد آن را به دست بیاورد.

برای آمریکائیان ماندن تحریمها و اضافه کردن تحریم ها، راهی قدیمی بود برای رسیدن به یک هدف جدید، ولی برای دولت آقای روحانی، امتیاز دادن به آنها به امید برداشتن تحریم ها، راهی جدیدی بود برای یک هدف قدیمی.

برای آمریکائیان تحریم ها هدف نبودند، یک ابزار بودند برای رسیدن به هدف ، ولی برای دولت آقای روحانی، لبخندها ابزار بودند برای هدفی که قیام کربلا را درس مذاکره می دانست.

سیاست آمریکائیان در مذاکرات طوری است، که پیوسته از ایرانیان چیزهائی بخواهند که ایران نتواند به آنها بدهد، هر چیزی هم که ایران به آنها بدهد، محال است آنها راضی شوند، این تاکتیکِ راهبردی آنها در مذاکرات است.

همه اینها را آقای روحانی و هم فکران خود فروخته و خود باخته اش می دانستند، ولی متاسفانه دولتمردان یازدهم که رقیق شدهِ اصلاحات و کارگزارانی ها هستند، از همان اول نه سیاستمدار بودند، نه انقلابی و نه قهرمان، چون باور آنان کدخدا بودن آمریکا در جهان است، دلیلش هم این است که آقای روحانی و تیم فکری اش، اصلا نمی خواهند ماهیت نظام ظالمِ آمریکا، و تهدید دار بودن رژیم اسرائیل را که بر تهدید و ظلم بنا گردیده اند را بپذیرند، چرا که این دو کشور همیشه تهدید و ظلم می کنند، یا ادعا می کنند که مورد تهدید و ظلم واقع شده اند.

بقیه در ادامه مطلب

حضرت محمد مصطفی (صل اله علیه و آله و سلم) عرش نشینی بود که آمده بود تا فرش نشینان را هم با خود به عرش ببرد، حق تعالی آن عزیز ارزشمند و با برکت را از میان امّی ها برانگیخت، اما بشر تا ابد در مقابل علم خدادادی او اُمّی است، عزیزی آمد که با آمدنش، شعر بشريت شعور پیدا کرد، او مهربان بود، امین بود،پاکدامن و عفیف بود، شجاع و دلاور بود، دوستدار مستمندان و یتیمان بود، او به لبخندی، هر تنابنده ای را بنده خود می کرد، هر چه داشت با مستمندان قسمت می کرد، فقط یکی از بزرگترین دستاوردهای حضرت محمد (ص) که تا آن زمان هیچ کسی نیاورده بود جهانی کردن نعمت بزرگ خواندن و نوشتن و عالم گیر کردن علم و دانش در جهان آن زمان برای همه مردم عادی بود، اگر میلیاردها انسان عشق به حضرت محمد (صلی الله علیه و آله و سلم) را در دل دارند به این خاطر است که او هیچ وقت از شمشیر برای پیشبرد کارهایش استفاده نمی کرد، برای همین هم هیچ پادشاه و امپراطوری قدرتمندی در تاریخ جهان نیست که همچون آن عزیز مورد اطاعت و احترام قرار گرفته باشد، از زمان آدم ابو البشر تا زمانی که اسرافیل در صور بدمد کسی به منزلت حضرت محمد (صلوات اله علیه) نمی رسد و وجود اقدسش یگانه منبع فیض است و منجی آدمیان ازظلمات جهل.

از زمان آدم ابو البشر تا زمانی که اسرافیل در صور بدمد کسی به منزلت حضرت محمد (صلوات اله علیه) نمی رسد و وجود اقدسش یگانه منبع فیض است و منجی آدمیان از ظلمات جهل.

سلام و صلوات بر مولود مکه که ولادتش باران ناگهانی رحمت بود، عرش نشینی آمد تا فرش نشینان را هم با خود به عرش ببرد، حق تعالی آن عزیز ارزشمند و با برکت را از میان امّی ها برانگیخت، اما بشر تا ابد در مقابل علم خدادادی او اُمّی است، عزیزی آمد که با آمدنش، شعر بشريت شعور پیدا کرد و آسمان هستي به يك باره به نور نشست، تا در افق تابناك یکتا پرستی، آرام و قرار گيرد، گمراهی و بت پرستی و شرک از ساحت بشریت زدوده گشت، شعله های هزار ساله ی شرک نابود شدند و طاق های بلند و ترسناک فرو ریختند..

شخصیت حضرت محمد (صلوات اله علیه) و تعالیم حیات بخش آن بزرگوار تجسمي عيني و زنده از بركت بسيار ارزشمند خداوند بر انسان است، و این وجود حضرت محمد مصطفی (ص) است که عصاره خلقت و قاموس تمامی ارزش هاست، که خداوند رحمان، به برکات آیات انسان ساز قرآن و دین مبین اسلام، آن بزرگوار را به مسلمانان و به بشریت اهدا کرده است.

ولادت حضرت محمد (صل اله علیه و آله و سلم) انفجار نور بود و خداوند در عالم وجود، موجودى كامل ‌تر از حضرت محمد (ص) نيافريده است، و این محمد(ص) بود که تحسین پرودگار را برانگیخت "انک لعلی خلق العظیم"..

با ولادت حضرت محمد (ص) پیامبر رحمت و مهربانی، روح سرگشته و تشنه بشریت، از اعماق چاههای تاریک بیرون کشیده شد و به خورشد اهدا شد، آن بزرگوار مصلحی جهانی، یاور یتیمان، حامی بردگان، آزاد کننده زنان، آزاد کننده علم و دانش و فراگیر کردن آن و مبارزه در راه عدالت برای رفاه، امنیت و سعادت بشریت بود.

حضرت محمد (ص) با قلم و کاغذ و مرکب و خواندن و نوشتن آشنا نبود، ولی در کتاب مقدس خویش، به قلم و آثار قلم، به عنوان یک امر مقدس سوگند یاد کرد، و در اولین پیام آسمانی خود فرمان خواندن داد، و علم و دانش و صنعتِ به کار بردن قلم را پس از نعمت آفرینش، بزرگترین نعمت ارزانی شده به بشر معرفی کرد.

فقط یکی از بزرگترین دستاوردهای حضرت محمد (ص) که تا آن زمان هیچ کسی نیاورده بود جهانی کردن نعمت بزرگ خواندن و نوشتن و عالم گیر کردن علم و دانش در جهان آن زمان برای همه مردم عادی بود، کلامی که حضرت به کار می برد مستقیما از قلب هستی که همان آفریننده جهان است برخاسته بود، که باعث شد مردم و گروندگان به او، به حقایقی تازه در باره علت خلقت شان دست یابند که تا آن زمان کسی به آنها نگفته بود.

حضرت محمد (صلی الله علیه و آله) تنها پیامبری است که کردار و گفته ها و سخنانش بلافاصله نوشته می شده ، و اینک بعد از هزار و چهارصد سال می فهمیم که چقدر احادیث و سخنانش دارای صحت، دقت و درستی است، و هر آنچه را که او گفته است با فهم و ذوق همه انسانهای گذشته و آینده قابل درک و فهم است.

زندگی رسول خدا(ص) بر تفکر و تدبّر استوار بود و هیچ کاری را بدون تفکر، انجام نمی داد، خوشرویی ایشان باعث می شد که همگان حضرت را دوست داشته باشند و به حرفهای ایشان توجه نمایند، او مهربان بود، امین بود، پاکدامن و عفیف بود، شجاع و دلاور بود، دوستدار مستمندان و یتیمان بود، او به لبخندی، هر تنابنده ای را بنده خود می کرد، هر چه داشت با

بقیه در ادامه مطلب