این ایام جانگداز، سالروز رحلت حضرت ختمی مرتبت محمد مصطفی صلوات اله علیه، زیباترین، کامل ترین و برترین انسان در عالم آفرینش است، که عصاره خلقت و قاموس تمامی ارزش هاست، حضرت محمد (ص) وارث فضایل و برتری های تمام انبیاست، و خداوند در مقابل معرفت و بندگی اش، او را بر جهانیان سروری داد، و به حریمی برد که جبرئیل امین، توان پر کشیدن بدان سوی را نداشت.

حق تعالی آن عزیز ارزشمند و با برکت را از میان امّی ها برانگیخت اما بشر تا ابد در مقابل علم خدادادی او امّی است، وجود شریف، ارزشمند و با برکت رسول خدا (ص)، و نیاز انسان های امروز و فردا به پیامبر اکرم (ص)، و درس ‌ها و آموزه ‌های ایشان، پایان ناپذیر است، آن بزرگواری که واسطه ابدی نزول فیض و برکت الهی است.

اگر بخواهیم از بزرگترین مصیبت تاریخ بشریت از اول هستی تا پایان جهان نام ببریم باید از رحلت جانگداز حضرت محمد مصطفی (صلی الله علیه و آله) نام برد چرا که در روز رحلت پیامبر اسلام بزرگترین مصیبت برای جهان اسلام اتفاق افتاد و با وفات آن عزیز بزرگوار ریسمان اتصال بین خدا و انسان قطع شد.

رحلت پيامبر (ص) قطع ارتباط وحي با زمين و خسراني عظيم و مصیبت بزرگ و فاجعه ای جبران ناپذیر براي بشريت بود، مصيبت رحلت پيامبر(ص) این بركت بسیار ارزشمند خداوند بر انسان، نه تنها براي مؤمنان و محبان آن حضرت جانگداز بود بلکه عالم انسانيت و جهان بشری از فيض وجود آن خورشيد هدايت و رحمت محروم شد.

غمبارترین لحظه تاریخ بشری در این روز این گونه رقم خورد، که برترین خلق خدا این گونه خاک را به سمت افلاک بدرود گفت، و جهانیان را عزادار خویش کرد، رحلت پيامبر اكرم (ص) بي ‌ترديد بزرگترين مصيبت بر هستی بشريت بود، و عالم انسانی با رحلت جانگداز آن حضرت چيزی را از  دست داد كه با مرگ هيچكس چنين مصيبتی اتفاق نخواهد افتاد.

باز هم اربعين آمد با اینکه قرن ها از وقوع آن همه مصيبت مي گذرد ولي هنوز بغض ها تازه است، گويي اربعين هر سال نخستين اربعين حسيني است که عاشقان به عزاي حسين(ع) و يارانش مي گریند، اربعين بيعت دوباره با عاشوراست ، اربعين بعثت جانهاي ملتهب است و تکرار بیعت پايدار شيعه در غدير است، و چه کوتاه بود بالا رفتن دست علی (ع) در غدیر و بالا رفتن سر حسین (ع) بر نیزه در ظهر عاشورا.

و اين قلم هائی که ما میزنیم هيچ سطري از تشنگيِ مردان خورشيد را نچشيده، منظومه بلند آوارگی را همراهی نکرده، از خارستان هاي ناتمام و گستاخ عبور نکرده، و حال چگونه خواهند توانست به منزلتِ اربعين دست پيدا کنند؟ قلم ها تنها مي توانند حواليِ نام و ياد اربعين چند قطره ای اشک بريزند و دلتنگ نوشتن از تنهايی خودشان باشند.

اربعین آمده است، زینب (س) شاهد عشق و امام سجاد (ع) که راوی عشق هستند با اسرای اهل بیت پیامبر (ص) آمده اند تا احياگر پيام ناميان كربلا باشند، چرا که آنان پيام آوران کربلا هستند، کاروان اهل بیت پیامبر (ص) بعد از چهل روز به نینوا رسیده اند، چهل روز از اشک هاي کربلا مي گذرد اشکی هایی که حاوی پيام فتح و جوانمردی اند.

گاهي رنج و زحمت زنده نگه داشتن خون شهيد از خود شهادت کمتر نيست و رنج چندين ساله حضرت زينب کبري (س) و امام سجاد (ع) از اين قبيل است، اگر خون حسین (ع) و یارانش در عاشورا به زمین ریخت ولی با صبر زینب (س) در اربعین معنا یافت، همان زینب (س) که زيبا و پرمنطق در کوفه و شام سخن گفت، چنان ‌که قلب‌هاي خفته را بيدار کرد، سخنان زينب در کاخ یزید و در میان مردم شامات از آن چه يزيديان شرم زده هراس داشتند بالاتر و رساتر بود، آب معرفتی بود بر آتش جهل و گناه شان.